Mijn eigen verhaal en ervaring
Verhalen en ervaringen van anderen
De lange weg van jongen naar Petra Marie-Claire (pmc)
Een ruwe schets van mijn proces.
Ruim 30 jaar heb ik het verborgen gehouden, mijn ware ik weggestopt.
Als klein kind voelde ik me vreemd, maar kon het niet goed plaatsen.
Het gevoel en de gedachte dat ik een meisje wilde zijn was dagelijks aanwezig, ik fantaseerde erover hoe ik van een jongen, lichaamlijk naar een meisje kon veranderen.
Op mijn 12de besefte ik pas echt dat ik in een verkeerd lichaam zat en kwam voor het eerst de term transseksualiteit tegen en wat het betekende. De puberteit was verschrikkelijk.
Ik kon de veranderingen niet accepteren en het meest vervelende was dat ik er met niemand over kon praten.
Ik wierp wel eens een balletje op, maar dat werd niet ingekopt.
Het tegenovergestelde was het resultaat, met harde hand werd alles wat afweek afgestraft.
Ik hield het vanaf die tijd voor mezelf..., de tweestrijd barste toen los in mij.
In mezelf gekeerd, eenzaam en met een groot geheim ging ik verder met mijn leven.
De muren om me heen werden steeds dikker om mijn gevoelens te beschermen voor de buitenwereld.
En dan komt er een dag, dat je terug kijkt op wat het dubbel leven je heeft gebracht.
Je bent ongelukkig..., je hebt er alles aan gedaan om als identiteit van een man gelukkig te zijn.
Je begint een relatie en je wordt vader van een dochter en een zoon, maar het vrouwzijn diep in mij overheerste in alles.
Het millenium was voor mij erg belangrijk en in 2000 heb ik de knoop defenitief doorgehakt.
Ik had de keuze om gelukkig en mezelf te zijn als vrouw of helemaal niks meer, ik heb toen voor het eerste gekozen.
In 2001 heb ik voor het eerst over mijn transseksualiteit gesproken met Petra Klene, een maatschappelijkwerkster en ervaringsdeskundige van Humanitas.
Het was een opluchting, er viel iets van me af. Ik kon en durfde er nu over te praten.
Mijn keuze stond vast, ik ben een vrouw en wil de rest van mijn leven als een vrouw verder gaan.
Vanaf dat moment kwam ik langzaam uit de kast.
Ik ging me steeds meer vrouwelijker kleden en ik vertelde aan iedereen in mijn omgeving waar ik mee bezig was.
Na een aantal gesprekken bij Humanitas heb ik op 10 juli 2001 contact opgenomen met mijn huisarts voor een verwijsbrief.
Dezelfde dag heb ik het Genderteam gebeld om een afspraak te maken voor een intakegesprek.
Dit vond op 20 juli 2001 plaats. Nou, dat ging dus snel, maar ik kreeg al meteen te horen dat het Genderteam op dat moment geen/onvoldoende psychologen ter beschikking hadden, we houden je op de hoogte.
Eindelijk na bijna 10 maanden wachten en bellen, mocht ik op 11 april 2002 me voor het eerst melden bij de psychologe, Kyomi Meijer.
Daarna maandelijks een gesprek met uitzondering van de vakantieperiode.
De gesprekken verliepen goed, ik kreeg nog meer inzicht op de situatie en mijn leven, het verdringen van mijn ware 'ik' maakte heel veel los in mij. Door de bevestiging van de gesprekken met mijn psychologe had ik de moed om het laatste struikelblok te overwinnen, mijn ouders waren nog niet op de hoogte van mijn situatie en keuze die ik had gemaakt.
In de zomer van 2002 heb ik het mijn ouders verteld, iets wat ik liever 30 jaar geleden had willen vertellen.
Mijn vader reageerde heel erg goed, hij zei dat hij al lang het vermoede had dat er iets aan de hand was met mij.
Hij zag dat ik al die jaren ongelukkig was.
Hij vertelde me als jij gelukkig bent dan zijn wij dat ook, je bent ons kind en we houden van je.
Vanaf dat moment is de band tussen mijn vader en mij alleen maar sterker geworden.
We konden voor het eerst samen over gevoelens praten en samen iets delen, iets wat vroeger niet kon.
Hij was door de jaren heen ook gegroeit in het leven. Mede door de media was hij anders naar mensen gaan kijken en zag dat er meer was dan de doorsnee mens.
In november 2002 ben ik besproken en kreeg ik groen licht. Na wat onderzoekjes en bloedprikken mocht ik officieel met de hormoontherapie beginnen.
Alleen mijn toenmalige vriendin kon het moeilijk accepteren met als gevolg dat zij mij verbood om nog contact te hebben met mijn kinderen, ze vertelde mij als de kinderen 18 jaar zijn, dat ze dan zelf de keuze mogen maken om weer contact met mij te hebben.
Dit was de prijs die ik moest betalen voor mijn eigen geluk.
De hormonen deden goed hun werk, mijn uiterlijk veranderde langzaam en kreeg steeds meer vrouwelijke vormen.
Ik zat lekker in mijn vel en straalde weer.
Sociaal en maatschappelijk ging het ook goed.
In 2003 begon ik met de opleiding van verpleegkundige in het Slotervaarziekenhuis.
Voor het eerst als vrouw weer in de schoolbanken en op de werkvloer. Ik kreeg veel waardering en respect, het voelde goed.
Ook ontmoette ik nieuwe mensen in mijn leven en er ontstonden nieuwe en hechte vriendschappen. Ik was voor het eerst weer eens echt verliefd. Voelde weer de vlinders in mijn buik. Er zat weer beweging in mijn leven.
Op dinsdag 26 juli 2005 kreeg ik 's middags om 13.30 uur een telefoontje van Jos Megens, of ik me om 15.00 uur aan de balie van de Plastische Chirurgie kon melden.
Je wordt morgenvroeg om 08.00 uur geopereerd.
Wauw..., een maand eerder dan gepland.
Een beetje van slag, het is zover..., eindelijk.
Geen tijd om zenuwachtig te zijn, geen tijd om er over na te denken, de keuze had ik immers al lang geleden gemaakt..., maar toch.
De film van het lange wachten trok voorbij, alle teleurstelling dat het steeds werd uitgesteld waren ineens niet meer zo belangrijk.
Snel wat toiletspullen en kleding bij elkaar zoeken, nog wat dierbaren bellen en toen op weg naar het VUmc.
Om klokslag 15.00 uur melde ik me aan de balie van de plastische chirurgie.
Ik werd meteen doorverwezen naar de dokter.
Dr Mulder onderzocht me en vertelde wat er allemaal ging gebeuren. Hij zou dr Bouman bij de operatie assisteren, daarna kon ik naar mijn kamer.
Ik ging vroeg slapen, want de volgende ochtend moest ik vroeg op.
Ik moest me immers nog van onderen scheren.
Die nacht sliep ik als een roos..., wonderbaarlijk zonder enige vorm van zenuwen terwijl er echt wel iets ingrijpends ging gebeuren.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, geen zenuwen - geen angst - geen slecht gevoel, ik was er helemaal klaar voor.
Woensdag 27 juli, toen ik 's middags onder de klanken van Antony and the Johnsons bijkwam uit de narcose was alles weg, het lange wachten en piekeren waren uit mijn gedachte verdwenen.
Na 5 dagen bedrust werden de drains, catheter en de reuze tampon verwijderd en mocht ik naar huis.
Mijn herstel verliep voorspoedig en de eerste dag thuis voelde ik me de gelukkigste vrouw van de hele wereld, het plaatje is nu letterlijk en figuurlijk compleet.
...before
geboren
onbevangen
zonder inspraak
een verpakking
groei
weerstand
besef
verdriet
eenzaamheid
gevangen
in between
bevangen door gevoelens
verwarring
pijn
de beslissing
het afscheid
vechten
een lange weg
de verandering
stapje voor stapje
ik ben ik
and now...
bevrijd
een vrouw
gelukkig
warm en liefdevol
zelfverzekerd
rust...
Mijn ervaringen.
Het leven is niet altijd zomaar vanzelfsprekend, soms moet je er veel voor doen/laten om gelukkig/tevreden te zijn om wie je bent.
Mensen zoals ik, die geboren zijn met genderdysforie hebben het niet altijd even gemakkelijk.
Mijn leven bestond vaak uit belangrijke keuzes/beslissingen, vandaar dat mijn leven als vrouw niet vanzelfsprekend is/was.
10 maart 2009 - een terugblik.
Niet alleen voor mezelf was het niet makkelijk, ook voor mijn directe omgeving zoals mijn toenmalige vriendin en onze kinderen was/is het moeilijk om te aanvaarden dat je eigenlijk al die tijd innerlijk een totaal ander mens bent en een groot geheim verborgen hield.
In shock en onbegrip voor de situatie, scheiden onze wegen.
Er was geen ruimte om de situatie uitleggen, er werden keuzes gemaakt en het contact werd verbroken.
Met heel veel pijn en verdriet gingen we verder met onze levens.
Als troost voor de toekomst kreeg ik te horen dat als mijn kinderen 18 jaar zijn, ze zelf een keuze mogen maken of ze weer het contact met mij opnieuw willen opbouwen.
Voor hen was de puberteit niet gemakkelijk, zonder een vader waar ze trots op waren, die altijd klaar stond en er voor hen was, maakte ik geen deel meer uit van hun leven.
Zij voelde zich misschien verraden, in de steek gelaten, schaamte en nu ook deelgenoot van een geheim zonder dat ze er om gevraagd hadden. Het spijt me.
Word vervolgt.
|
